jak byłem w hali punktu recepcyjnego w Przemyślu i chodziłem między tymi biednymi matkami z dziećmi, czasem patrzących pusto przed siebie, czasem płaczących, ogólnie odrętwiałych, zszokowanych, to brakowało mi właśnie czegoś takiego- żeby tam się kręcili ludzie, rozmawiali z nimi, zagadywali, zostawiali różaniec. Ten różaniec pewnie byłby już na lata niezwykła pamiątką z czasów ich wojennego uchdźtwa.