Do korzeni

Do korzeni – genealogia, mój terapeuta, moja pasja, moje życie

Nadszedł moment, gdy musiałam zdefiniować siebie na nowo. Kobieta, wówczas lat 32. Matka, od dwóch miesięcy. Żona od dwóch lat. Urodzona w Piotrkowie Tryb., zamieszkała na Śląsku. Osierocona od lat, bez wsparcia własnej wymarłej rodziny.  Znikąd dodatkowych rąk, przy dziecku z problemami.

W chwilach bezsilności tęsknota do mamy, babć, ciotek, do Rodu, potrafiła ściąć z nóg gwałtowniej, niż niepokój o syna. Tęsknota, która miała jeszcze jeden wymiar – na dobrą sprawę nie zdążyłam poznać własnej matki, a nieliczne wspomnienia zatarł czas. Niewiele dłużej cieszyłam się ojcowską babcią, matczynej nie poznała nawet mama.

Jak można czuć się w pełni sobą, nie wiedząc, kim były pokolenia przed nami? Jasne, historia jest wspólnym dobrem i z grubsza dotyka wszystkich podobnie. Nic bardziej mylnego!

Szybko ustaliłam nazwiska pradziadków, choć jeden z nich nie jest moim przodkiem. W systemie rodzinnym jednak go ujęłam, bo dziadziuś – ojczym taty, był mi najdłużej wsparciem.

Ja, rodzice, dziadkowie, pradziadkowie. Cztery pokolenia. Ile w ciągu tych lat się zmieniło? Ja i moi rodzice – pełnoprawni Polacy. Urodzeni i wychowani w Polsce. Od strony taty także wcześniejsze pokolenia. Od strony mamy, historia okazała się być mniej jednoznaczna. Babcia urodziła się w byłej Jugosławii. Ojciec w Piotrkowie, ale mama w Bolesławcu, na Dolnym Śląsku.  Lekcje historii z szkolnych lat na nic się zdały.

Kto słyszał o Polakach w Bośni, w rejonie Prnjavor i Banja Luka? O osadnictwie austro-węgierskim, stosunkach narodowościowych w tamtym rejonie? To jeden z wątków, o których nie usłyszymy na lekcjach. Tak, jak i o repatriantach, osadnictwie na terenach poniemieckich i problemach z nim związanych.

Pokolenie wcześniej i kolejna odsłona Polski. Chełmszczyzna. Rusini, którzy dziś są niemal wspomnieniem na tamtych terenach. Ktoś, kto tam się nie wychował, zapewne nie wie nic o likwidacji cerkwi unickiej, wywózkach, przymusowym wcielaniu do prawosławia, systemowym niszczeniu tożsamości i niepokojach społecznych, podsycanych przez komunistów i kolejne fronty. Wreszcie o bieżeństwie.

Inaczej jest pod Tarnopolem, gdzie obok siebie żyją Rusini i Polacy. Żenią się między sobą, wspólnie chodzą w pole, którego plon, nie jest w stanie wykarmić coraz ludniejszych wsi. Głód ziemi popycha wielu do szukania szczęścia w świecie, jeszcze zanim ktoś zasieje w ich sercach strach i nienawiść. Zanim ziemia nasiąknie krwią ofiar najnowszych wojen.

To tylko cztery pokolenia, a jakże zmienia się perspektywa mojego spojrzenia na naszą Polską historię. Ta historia zyskała imiona, zyskała osobisty wymiar i czasoprzestrzeń. Im dalej w przeszłość, tym mocniej czuję się Polką. Bo, choć nie wszyscy moi przodkowie mieli polskie pochodzenie, to Polskę uczynili swoim domem, a Ona przyjęła ich, jak swoje dzieci.

Dziś moje badania poszły także w stronę genetyki. Poszerzyłam swoje drzewo o krewnych w liniach bocznych. Obecnie to przeszło 7000 osób, na pięciu kontynentach. Moim konikiem stało się odkrywanie XVIII i XIX wiecznych migracji.

Odkrywam więcej barw, niż cieni w miejscu, które nazywam swoim domem i które było nim dla większości moich przodków. Dzięki genealogii uporządkowałam moje życie, światopogląd i poczułam dumę, której tak bardzo boi się dzisiejszy świat!

Jeśli ktoś ma ochotę zacząć swoją genealogiczną podróż, ale nie wie, jak się do tego zabrać, zapraszam do kontaktu.

Kamila