Jerozolima
Miasto Dawidowe

„SKOŃCZONE PIĘKNO”, „gród Wspaniałego Króla” (Ps 48:2; 50:2; Lam 2:15). Tak nazywano Jerozolimę — stolicę narodu Bożego (Ps 76:2). Kiedy Dawid odbił ją Jebusytom i uczynił swoją siedzibą, zaczęto ją nazywać „Miastem Dawidowym” lub po prostu „Syjonem” (2Sm 5:7).

Choć Jerozolima nie ma strategicznego położenia, stała się sławna, ponieważ Jehowa postanowił, ‛by przebywało w niej jego imię’ (Pwt 26:2). Była centrum religijnym i administracyjnym narodu izraelskiego.

Jerozolima leży w sercu gór judzkich na wysokości 750 metrów. W Biblii nazwano ją ‛wzniosłą’, a o czcicielach Boga powiedziano, że muszą ‛do niej podchodzić’, pokonując znaczną różnicę wzniesień (Ps 48:2; 122:3, 4). Starożytna Jerozolima leżała między dolinami: od zachodu i południa otaczała ją Dolina Hinnoma, a od wschodu — dolina potoku Kidron (2Kl 23:10; Jer 31:40). W tej ostatniej biło źródło Gichon,* a na południu znajdowało się źródło En-Rogel — oba zaopatrywały miasto w wodę pitną, co było nieocenione zwłaszcza podczas nieprzyjacielskiego najazdu (2Sm 17:17).