Po śmierci nikt nie jest karany za grzechy. W Biblii można przeczytać, że „zapłatę (…) za grzech stanowi śmierć” oraz że „kto umarł, wolny jest od grzechu” ​(Rzymian 6:7, 23, Bp). Śmierć jest więc ostateczną karą za grzech.
Zmarli nie są niczego świadomi. „Żyjący bowiem wiedzą, że pomrą, podczas gdy umarli niczego już nie wiedzą” ​(Kaznodziei 9:5, Bp). Zmarli nie odczuwają żadnego bólu, dlatego nie mogą cierpieć w ogniu czyśćcowym.
Nauka o czyśćcu została oficjalnie włączona do doktryny Kościoła katolickiego na soborach lyońskim II (1274) i florenckim (1439) oraz potwierdzona na soborze trydenckim (1547).Po omówieniu poglądów pisarzy katolickich na takie wersety, jak 2 Machabejska 12:39-45, Mateusza 12:32 i 1 Koryntian 3:10-15 w New Catholic Encyclopedia przyznano: „Ostatecznie z analizy tej wynika, że katolicka nauka o czyśćcu jest oparta nie na Piśmie Świętym, lecz na tradycji” (1967, t. 11, s. 1034).
Ofiara Chrystusa jest wystarczająca by zmazać nasze grzechy – ; doktryna czyśćca czy wiecznych mąk jest niebiblijna i niesprawiedliwa jako że nie można karać np 500 letnim okresem pokuty w zaświatach kogoś – kto choćby nawet był przestępcą najgorszego kalibru – żył tylko 50 lat a mordował zaledwie przez 5.