Kiedy apostoł Paweł nazwał Jezusa „pierwszym” (dosł. „pierwociną”), dał do zrozumienia, że po nim do życia w niebie będą wskrzeszani również inni — apostołowie i pozostali, którzy „żyli w jedności z Chrystusem” (1 Kor. 15:18). W wyznaczonym czasie mieli dostąpić podobnego zmartwychwstania jak on. To zmartwychwstanie do życia w niebie nie zaczęło się w czasie, gdy Paweł pisał list do Koryntian. Paweł odniósł je do przyszłości: „Każdy po kolei: Chrystus jako pierwszy, potem — podczas jego obecności — ci, którzy do niego należą” (1 Kor. 15:23; 1 Tes. 4:15, 16). W czasie „obecności” Chrystusa żyjemy właśnie dzisiaj. Oznacza to, że apostołowie i inni namaszczeni chrześcijanie po śmierci czekali aż do naszych czasów, żeby otrzymać nagrodę niebiańską i ‛zjednoczyć się z Chrystusem w zmartwychwstaniu’ (Rzym. 6:5).

.