I zaburzenia i wychowanie pewnie. Dlatego dobrze jak jest wczesna diagnoza bo wtedy wiadomo jak postępować, można pomóc i dziecku i rodzicom. U mnie niestety diagnoza przyszła w wieku 15 lat, za późno na większość rzeczy. Z dzieckiem problemy miałam od urodzenia ale pomocy zero. Był traktowany jak każdy inny dzieciak i w szkole i poza szkołą, w domu też i tu chyba był błąd. Taki dzieciak potrzebuje terapi, wsparcia i zwyczajnie musi wypracować schematy, które innym przychodzą bez zastanowienia.

Szczerze, że ktoś mówi choroba czy zaburzenie czy jakoś jeszcze inaczej to mnie nie przeszkadza bo sama nazwa i tak niczego nie zmieni. Wiadomo tego się nie leczy ale da się z tą odmiennością żyć tylko trzeba w niektórych aspektach więcej pracować i umieć wykorzystać swoje atuty. Do tego potrzebna jest pomoc specjalistów. My na takich nie trafiliśmy w odpowiednim czasie. A teraz młody jest dorosły i jak mu się nie zachce to ja już niewiele mogę 😉