Spłaszczone głowy, płomienie wydobywające się z oczu, człowiek przytulający się do smolistej istoty. Niepokojąca twórczość Marcina Płoszaja próbuje odpowiedzieć na pytania: kim jesteśmy, czym jest życie i o co w nim chodzi. Jest też próbą pogodzenia się z metafizyczną pustką.