fajnie i klarownie jest to opisane. Chyba jest trochę tak, że ludzie nie zdają sobie sprawy ze specyfiki judaizmu (opierającego się na Talmudzie) i identyfikują go dzisiaj właśnie z mozaizmem (na zasadzie: Jezus był wychowany jako wyznawca judaizmu – gdy precyzyjnie trzeba powiedzieć – mozaizmu). Z pojęciem mozaizmu przyznam spotykam się pierwszy raz. Sam chyba czasem używałem określenia judaizm dla religii Żydów współczesnych Jezusowi i – wydaje mi się, że wiele osób tak robi. O tym judaizmie po zburzeniu świątyni w 70 roku słyszałem określenie judaizm rabinistyczny – powstały w efekcie właśnie zburzenia świątyni i próby znalezienia nowego pomysłu na ów pierwotny judaizm, czy, opierając się na terminologii z ww. publikacji – mozaizm. A właśnie ciekawe, czy to jest rzeczywiście powszechna terminologia, czy sugerowana jako element ww. opracowania w ramach tego uporządkowanego systemu pojęć. W każdym razie – abstrahując od terminologii – przekaz wydaje się dość jasny i klarowny. Religia żydowska oparta o Talmud jako ten judaizm współczesny, zupełnie niespójny z tym ,co było przed Chrystusem. Ja zresztą judaizm rozumiem jako sektę grupy Żydów, która nie przyjęła Mesjasza, zaś ten prawdziwy judaizm (mozaizm?) to jest właśnie chrześcijaństwo. Więc to raczej chrześcijanie kultywują prawdziwą religię, która nigdy nie odłączyła się od swoich korzeni, a żydzi – wyznawcy judaizmu – stworzyli jakby sektę, która miała się opierać na Prawie mojżeszowym, ale nie dostrzegła Chrystusa, jest więc jakby wyznaniem szaleńców, którzy starają się żyć po staremu, niejako obok tych, którzy dostrzegli dawno, że Prawo się wypełniło w Chrystusie. W skrócie: to chrześcijanie są „starą religią” i „starszymi braćmi w wierze”, a Żydzi – małą grupą, która uczepiła się historii i nie dostrzegła faktów. Zresztą, miało to swój kosmiczny sens – dzięki temu, że oni Go nie przyjęli, chrześcijaństwo tym łatwiej poszło do pogan i rozlało się po świecie za sprawą tych Żydów, nawet faryzeuszy (jak św. Paweł), którzy uznali Chrystusa za Mesjasza.